Betor
powrót

Beton zwykły i konstrukcyjny

 

Podstawowy podział rodzajów betonu:

 

 

 

Do produkcji betonu wystarczają 3 główne składniki:

 

  1. spoiwo (cement)
  2. kruszywo
  3. woda

 

 

ad. 1 Cement

 

(spoiwo hydrauliczne) jest to drobno zmielony materiał nie­organiczny, który po zmieszaniu z wodą daje zaczyn, wiążący i tward­niejący w wyniku hydratacji oraz innych procesów, zachowujący po stwardnieniu wytrzymałość i trwałość także pod wodą.

 

Klasyfikacja cementów powszechnego użytku:

 

CEM I   Cement portlandzki

CEM II Cement portlandzki wieloskładnikowy

CEM III Cement hutniczy

CEM IV Cement pucolanowy

CEM V Cement wieloskładnikowy

 

 ad. 2 Kruszywo

 

Piasek i żwir tworzą ziarnistą, przestrzenną strukturę, której pusta prze­strzeń powinna być tak szczelnie wypełniona zaczynem cementowym jak to możliwe. Kruszywo stanowi około 80% masy betonu i  70-75% jego objętości. Optymalne użycie kruszywa co do jego rozmiaru i jakości podnosi jakość betonu. Kruszywo do betonu jest odpowiednie, jeżeli nie ma wpływu na tward­nienie cementu, ma wystarczająco dobrą przyczepność do stwardnia­łego zaczynu cementowego i nie wystawia trwałości betonu na ryzyko

 

ad. 3 Woda i domieszki

 

Stale rosnące wymagania ze strony użytkowników narzucają koniecz­ność modyfikacji mieszanki betonowej i samego betonu. Powszechnym sposobem modyfikacji tych właściwości jest stosowanie domieszek.  Wyróżniamy m.in.

 

 

Norma EN 206-1

 

Europejska norma betonowa EN-206-1:2000 była wprowadzona w Eu­ropie z okresami przejściowymi o różnej długości, zależnie od kraju.

Obecnie obowiązuje PN-EN 206+A1:2016-12 .

Norma EN 206-1 odnosi się do konstrukcji wykonywanych na mokro, elementów i konstrukcji prefabrykowanych i wyrobów prefabryko­wanych konstrukcyjnych stosowanych w budynkach i budownictwie inżynieryjnym.

Ze względu na ciągle rosnące wymagania co do jakości betonu,  głownie jego trwałości, oraz wielkiemu postępowi w dziedzinie domieszek i ogólnie technologii betonu, możliwe jest obecnie otrzyma­nie wielu różnych rodzajów betonu.

 

Wyróżnia się następujące klasy wytrzymałości na ściskanie betonu zwykłego:

 

C8/10, C12/15, C16/20, C20/25, C25/30, C30/37, C35/45, C40/50, C45/55, C50/60, C55/67, C60/75, C70/85, C80/95, C90/105, C100/115. Liczba pierwsza oznacza wytrzymałość charakterystyczną betonu na ściskanie oznaczaną na walcach – 15 h 30 cm. Liczba druga – wytrzymałość charakterystyczną oznaczaną na próbkach sześciennych 15 cm.

Europejska norma wprowadza klasy ekspozycji jako sposób oddziaływania na środowisko. Wybór klas zależy od warunków występujących w miejscu użycia betonu. Ta klasyfikacja oddziaływania nie wyklucza rozważenia warunków specjalnych występujących w miejscu użycia betonu lub zasto­sowania środków ochrony takich jak użycie stali nierdzewnej lub innego odpornego na korozje metalu i wykonanie powłok ochronnych na beton lub na zbrojenie.

 

X0 – brak zagrożenia korozją i agresją chemiczną

XC1-4 – korozja spowodowana karbonatyzacją

XD1-4 – korozja spowodowana chlorkami

XS1-3 – korozja spowodowana chlorkami z wody morskiej

XF1-4 – agresywne oddziaływanie zamrażania/odmrażania

XA1-3 – agresja chemiczna

XM1-3 – agresja wywołana ścieraniem

 

Beton może być narażony na kilka różnych oddziaływań tak więc może mieć kilka klas ekspozycji. Rożne powierzchnie betonowe danego elementu konstrukcyjnego mogą być narażone na rożne oddziaływania środowiskowe. Klasy ekspozycji betonu są dodatkowo oznaczone cyframi 1-3 lub 1-4.

W dużym skrócie można przyjąć, że im większa cyfra tym trudniejsze są warunki w jakich będzie pracował beton.